Related image

آشنایی با استان:

استان  تهران  به عنوان مرکز سیاسی جمهوری اسلامی ایران با ۱۰ شهرستان ، به نام‌ های دماوند ، اسلامشهر ، فیروزکوه ، ری ،  رباط کریم ،شمیرانات، ورامین، پاکدشت، پیشوا، شهریار و تهران، ۲۷ بخش، ۴۳ شهر، ۷۱ دهستان ، ۱۳۵۸ آبادی و ۲۵۷۸ روستا، از استان‌های بسیار مهم کشور محسوب می‌شود .

این استان با ۱۸۹۰۹ کیلومتر مربع مساحت، فضایی معادل ۲/۱ درصد مساحت کل کشور را به خود اختصاص داده است. این استان از شمال به استان مازندران، از جنوب به استان قم، از غرب به استان البرز و از شرق به استان سمنان محدود می‌شود.

از جاذبه های گردشگری استان تهران می توان به مواردی همچون کاخ‌ها و عمارت ها (کاخ سلطنت آباد ، کاخ بهارستان (مجلس شورای ملی) ، کاخ گلستان ، عمارت شمس العماره و ... ) ، موزه ها (موزه ایران باستان ، موزه جواهرات ملی ، موزه رجعت و عبرت ،موزه مردم شناسی ، موزه ملت و ... ) ، جاذبه های مذهبی (شاه عبدالعظیم ، امامزاده جعفر بن موسی الکاظم ، امامزاده صالح بن موسی الکاظم ، امامزاده داود ، آرامگاه بی‌بی‌شهربانو و .... ) اشاره کرد .

استان تهران یکی از قطب‌های اصلی اقتصاد کشور است. تجمع کانون‌های عمده‌ اقتصادی در این استان و موقعیت سیاسی اداری و از همه مهم تر پایتخت بودن آن باعث شده است بخش عمده امکانات صنعتی و خدماتی در محدوده آن متمرکز شود.

کمی بارش باران و برف، نزدیکی به کویرها و بیابان‌ها، کمبود آب مورد نیاز کشاورزی و تبدیل زمین‌های کشاورزی به مناطق مسکونی و تولیدی صنعتی از مهم‌‌ترین دلایل رکود کشاورزی در استان است. از نظر موقعیت طبیعی و کشاورزی منطقه تهران را می توان به دو ناحیه کوهستانی معتدل و ناحیه دشت ها و کوهپایه های جنوب البرز تقسیم کرد. مردم نواحی کوهستانی معتدل که در بخش شمالی استان ساکن هستند مانند بخش‌های فیروزکوه، دماوند، لواسانات، رودبار قصران، طالقان و بخش‌هایی از شمال ساوجبلاغ، به علت ناهمواری‌های شدید سطح زمین، وضعیت نامساعد جوی و اقلیم سرد بیش‌تر به فعالیت‌های باغ‌ داری و دام‌ داری می‌پردازند و باغ‌های سیب، گوجه‌ سبز، گیلاس، زرد آلو و هلو از مهم‌ترین فرآورده‌های این ناحیه به شمار می‌رود. ساکنین ناحیه دشت‌ها و کوه‌ پایه‌های جنوبی البرز که مشتمل بر ورامین، ری، شهریار، رباط کریم، اشتهارد و بخش‌های مرکزی و جنوبی ساوجبلاغ به دلیل شرایط مساعد طبیعی بیشتر در بخش کشاورزی فعالیت دارند. محصولات عمده این ناحیه را گندم، جو، یونجه، ذرت، گوجه‌ فرنگی، خیار، سبزی‌ها، سیب‌ زمینی،‌ گیاهان علوفه‌ای،‌ انگور، چغندر قند و پنبه تشکیل می‌دهد.

از دیگر ارکان اصلی اقتصاد استان تهران صنایع ماشینی وابسته است که بیشتر آن‌ها به مونتاژ و تولید کالاهای مصرفی اشتغال دارند. توسعه این صنایع بیشتر در امتداد راه‌های ورودی به تهران به ویژه در مسیر تهران کرج، تهران دماوند، تهران ساوه و تهران قم متمرکز شده اند.

تاریخچه:

 Image result for ‫جاذبه های  تهران‬‎

منطقه تهران که در شمال غرب فلات مرکزی ایران قرار گرفته از زمان‌های دور و ادوار پیش از تاریخ منطقه‌های مسکونی بوده و ردپای فرهنگ‌های پیش از تاریخی را در گوشه و کنار آن می‌توان سراغ گرفت. بررسی‌ها و کاوش‌های باستان‌شناسی از یک سده قبل تا به امروز بسیاری از مراکز فرهنگی در دشت تهران را مشخص و معلوم ساخته و نشان می‌دهد که این دشت حداقل از نیمه دوم هزاره دوم (عصر آهن) تا به امروز مسکونی بوده است. از زمانی که شهر تهران در سال ۱۲۰۰ هـ.ق توسط آقامحمدخان قاجار به پایتختی ایران برگزیده شد تا به امروز حوادث بی‌شماری را به خود دیده است. تاریخ افسانه‌ای تهران به «شیث بنآدم» و «هوشنگ پیشدادی» می‌رسد. در عهد ساسانیان کیش زرتشت در ری رواج یافت و چندین آتشگاه بزرگ در شمال و جنوب تهران ایجاد شد. آتشگاه نخستین قصران در فاصله ۳۰ کیلومتری مرکز تهران رو به روی یکی از ارتفاعات کوه توچال قرار داشت. در فرهنگ آنندراج آمده است: «شهر تهران در قسمت جنوبی شهر حالیه تهران بنا شده و خانه‌های پستی داشتند که شبیه به غار ولی به تدریج از طرف شمال توسعه یافت و منازل را بیشتر به سرچشمه قنوات نزدیک کرده‌اند. در کتاب «تهران عصر ناصری» آمده است: تهران قبل از قرن شش هـ.ق یکی از روستاهای ناچیز و کم اهمیت بود و شهر ری که تقریباً در شش کیلومتری تهران قرار داشت، کانون عظیم تمدن و فرهنگ قدیم این خطه به شمار می‌رفت. تا این که با هجوم ویرانگر مغول، جنگ‌های داخلی، کشمکش‌های مذهبی و تفرقه‌اندازی‌های فرقه‌های مذهبی ری رو به ویرانی نهاد. در کتاب «عجایب البلدان» آمده است: تهران قریه‌ای است معظم و ولایت ری دارای باغات زیاد به اشجار و ثمرات خوب و فراوان و سکنه در خانه‌های سرداب مانند به سر می‌برند که هر قدر محصور بودنشان امتداد یابد به سبب کثرت آذوقه که از فرط احتیاط ذخیره کرده‌اند، آسوده‌اند و دائماً به سلطان عصر یاغی و با عساکر او در کارزار و زد و خوردند، مالیات خود را به مسکوک نمی‌پردازند، بلکه در عوض نقود رایج خروس و مرغ می‌پردازند. تا حمله مغول، هنوز هم تهران به صورت قریه‌ای نه چندان معتبر باقی مانده بود و مانند دیگر قراء ری، زیر نظر خوارزمشاهیان اداره می‌شد. «یاقوت حموی» سیاح بزرگ عرب هنگام فرار از دست مغولان در سال ۶۱۷ هـ.ق از این قریه یاد کرده است. با سکونت اهالی ری پس از زلزله‌های متناوب و نیز حمله مغولان، تهران به تدریج از شکل روستا بیرون آمد و به شهرکی تبدیل شد که دارای چهار امامزاده و چند بقعه متبرکه بود. به عنوان اولین امامزاده‌های تهران باید از امامزاده زید، یحیی، اسماعیل و سیدنصرالدین نام برد. در این دوره کشاورزی و باغداری توسعه پیدا کرد و این امر نظر مهاجمان و ساکنان روستاهای اطراف تهران را به خود جلب کرد. این وضع تا پایان دوره‌های ترکمانان و اوایل صفویه دوام یافت.

Related image

 تاریخچه تلفن در شهر تهران

تاریخچه استفاده رسمی از تلفن در تهران به سال ۱۲۶۵،‌ شمسی مصادف با ۱۸۸۶ میلادی،  زمانی که برای اولین بار در ایران،‌ یک رشته سیم تلفن بین تهران و شهر ری به طول ۷.۸ کیلومتر توسط بوآتال بلژیکی که امتیاز راه‌آهن ری را داشت کشیده شد،‌ برمی‌گردد. مرحله دوم فناوری مخابرات در تهران از سال ۱۲۶۸ شمسی یعنی ۱۳ سال پس از اختراع تلفن با برقراری ارتباط تلفنی بین دو ایستگاه ماشین دودی تهران و شهرری آغاز شد. پس از آن بین کامرانیه در منطقه شمیران و عمارت وزارت جنگ در تهران و سپس بین مقر ییلاقی شاه قاجار در سلطنت‌آباد سابق و عمارت سلطنتی تهران ارتباط تلفنی دایر شد

سال ۱۳۰۲ شمسی قراردادی برای احداث خطوط تلفنی زیرزمینی با شرکت زیمنس و هالسکه منعقد و آبان‌ماه ۱۳۰۵ شمسی تلفن خودکار جدید بر روی ۲۳۰۰ رشته کابل در مرکز اکباتان آماده بهره‌برداری گردید.  مرکز تلفن اکباتان در سال ۱۳۱۶ شمسی به ۶۰۰ شماره تلفن و در سال ۱۳۳۷ به ۱۳‌‌هزار شماره توسعه یافت.  خطوط تلفن جدید یا کاریر نیز پس از شهریور ۱۳۲۰ مورد بهره‌برداری قرار گرفت و ارتباطی تلفنی بین تهران و سایر شهرها گسترش یافت و مراکز تلفنی تهران یکی پس از دیگری تاسیس شد.

 

بعد از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی،‌ واحدهای مخابراتی شهر تهران زیرمجموعه معاونت نگهداری و بهره‌برداری تلفن شهری و حومه فعالیت می‌کرد و در اجرای ماده ۷ قانون تأسیس شرکت مخابرات ایران مصوب ۷۲/۲/۶،‌ شرکت مخابرات استان تهران در سال ۱۳۷۵ تاسیس شد.

پس از تبدیل شرکت مخابرات ایران به شرکت سهامی عام که در اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ قانون اساسی در راستای خصوصی سازی صورت گرفت،‌ اساسنامه جدید در تاریخ  ۸۸/۲/۲۶  به تصویب رسید و جایگزین اساسنامه سابق شد.

مخابرات منطقه تهران با بیش از ۸۰ مرکز پرظرفیت شهری و بیش از ۳۵۰ مرکز کم‌ظرفیت، ارائه خدمات تلفن ثابت و دیتا در گسترده جغرافیایی استان تهران و البرز را بر عهده دارد.